Krok 5 – diagnoza zaburzeń integracji sensorycznej

Odbieramy świat poprzez zmysły – nie tylko przez pięć podstawowych zmysłów, ale również przez takie zmysły jak grawitacja czy pozycja ciała. W integracji sensorycznej na pierwsze miejsce wysuwają się trzy zmysły, które muszą być zintegrowane, tzn. dostarczać organizmowi tych samych informacji, aby prawidłowo funkcjonował:

- zmysł dotyku

- zmysł przedsionkowy -  reaguje na ruchy ciała w przestrzeni oraz zmianę pozycji głowy, odpowiada m.in. za koordynację ruchów głowy, napięcie mięśniowe. Dzięki niemu ciało orientuje się w odniesieniu do otoczenia

- zmysł czucia proprioceptywnego, który odpowiada za prawidłową pozycję ciała w przestrzeni, umożliwia precyzyjne ruchy rąk i nóg.

Jeżeli zmysły te funkcjonują prawidłowo – nie ma problemu. Bardzo często jednak u dzieci z zaburzeniami rozwoju, poszczególne zmysły nie działają prawidłowo, nie są zintegrowane. Dzieci mogą mieć wówczas następujące problemy:

- nadwrażliwość na dotyk, bodźce słuchowe czy wzrokowe – np. dziecko nie lubi być dotykane, przytulane, nie lubi gdy czesze mu się włosy lub kąpie, krzyczy i zatyka uszy gdy słyszy głośniejszy albo bardziej specyficzny dźwięk, łatwo się rozprasza podczas zabawy – widzi i słyszy bardziej intensywnie niż rówieśnicy

- zbyt mała wrażliwość na bodźce (również na ból) – dziecko zdaje się nie odczuwać bólu, nie czuje dobrze różnych smaków, nie słyszy poszczególnych dźwięków albo słyszy je za cicho – dostymulowuje się głośniejszą muzyką albo bodźcami wizualnymi)

- niski poziom aktywności ruchowej (dziecko jest ospałe, trudno mu się poruszać, nawet kilkuletnie dzieci jeżdżą w wózku bo trudno im przejść krótki odcinek drugi) albo wręcz przeciwnie – wysoki poziom tej aktywności (dziecko uwielbia huśtanie, bujanie, kręcenie się w kółko, bieganie, skakanie, wspinanie się na meble – oczywiście lubią to wszystkie dzieci, ale u dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej jest to w stopniu bardzo dużym, w zasadzie uniemożliwiającym często koncentrację na jakiejś innej zabawie)

Jeżeli dziecko ma zaburzenia integracji sensorycznej – nawet niewielkie (z czasem mogą się one pogłębić) – należy koniecznie udać się z nim na specjalistyczną diagnozę. Odradzałabym samodzielne ćwiczenie w domu z dzieckiem – łatwo jest je przestymulować i pogorszyć sytuację. Prywatna diagnoza przeprowadzona przez specjalistę SI to koszt około 300 zł, w niektórych poradniach psychologiczno-pedagogicznych można uzyskać diagnozę państwową.

Po diagnozie niezbędna może okazać się terapia. Można ją opłacać prywatnie (koszt zwykle ok. 60-70 zł za godzinę), bardzo często dostępna jest też w przedszkolach i szkołach integracyjnych oraz ośrodkach wczesnego wspomagania rozwoju.

Więcej informacji na temat integracji sensorycznej tutaj i na stronie Polskiego Towarzystwa Integracji Sensorycznej.

 donna31


Krok 1 – jak uzyskać diagnozę zaburzeń mojego dziecka
Krok 2 – skąd i w jakim celu uzyskać orzeczenie o niepełnosprawności
Krok 3 – jak uzyskać orzeczenie o kształceniu specjalnym i orzeczenie o wczesnym wspomaganiu rozwoju
Krok 4 – możliwości dodatkowych pieniędzy na leczenie i terapię
Krok 5 – diagnoza zaburzeń integracji sensorycznej
Krok 6 – porządkujemy kwestię terapii
Krok 7 – jak zapewnić sobie niezbędne wsparcie i jak dotrzeć do informacji
Krok 8 – rozpoczynamy leczenie biomedyczne
Krok 9 – wprowadzamy dietę
Krok 10 – uzyskanie pomocy lekarza
Krok 11 – porządkujemy układ pokarmowy
Krok 12 – eliminujemy toksyny środowiskowe
Krok 13 – podstawowa i uzupełniająca suplementacja
Krok 14 i najważniejszy – chelatacja
Krok 15 – terapia w komorach tlenowych

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>