Krok 3 – jak uzyskać orzeczenie o kształceniu specjalnym i orzeczenie o wczesnym wspomaganiu rozwoju

Kształceniem specjalnym obejmuje się uczniów, którzy ze względu na swoją niepełnosprawność wymagają stosowania specjalnych metod pracy oraz specjalnej organizacji nauki – też uczniów autystycznych. Wydawane jest ono dla dzieci objętych już nauczaniem przedszkolnym i szkolnym – a zatem dzieci powyżej 3 roku życia.

Takie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno – pedagogicznych oraz w poradniach specjalistycznych. O adres takiej poradni, która zajmuje się dziećmi z autyzmem, należy się dowiadywać we właściwym kuratorium oświaty.

Żeby uzyskać orzeczenie, należy złożyć wniosek na druku poradni i oczekiwać na zaproszenie zespołu. Dziecko jest diagnozowane przez psychologa, pedagoga, lekarza oraz innych specjalistów – skład jest zależny od rodzaju niepełnosprawności dziecka.  W przypadku uwzględnienia wniosku zespół wydaje orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. W orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego określa się zalecaną formę kształcenia specjalnego: w przedszkolu lub szkole ogólnodostępnej, szkole integracyjnej lub oddziale integracyjnym, szkole specjalnej lub oddziale specjalnym albo ośrodku szkolno – wychowawczym. Jest tam również opis dysfunkcji dziecka i zalecenia terapeutyczne.

Rodzicom (prawnym opiekunom) ucznia przysługuje prawo odwołania się od orzeczenia, w terminie 14 dni poczynając od daty jego otrzymania, do kuratora oświaty właściwego terytorialnie. Odwołania dokonuje się za pośrednictwem zespołu, który wydał dane orzeczenie. Decyzja kuratora oświaty jest ostateczna.

Po uzyskaniu orzeczenia, jeżeli istnieje taka możliwość w danej gminie, możemy zapisać dziecko do szkoły albo przedszkola:

- ogólnodostępnego – najłatwiej uzyskać tam miejsce, jednak jest najmniej przygotowane do pracy z dzieckiem o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Dyrektor placówki musi jednak realizować wskazania wymienione w orzeczeniu odnośnie dodatkowych zajęć usprawniających. W praktyce są problemy z pozyskaniem specjalistów do takich zajęć i ogólnie ze zorganizowaniem właściwej terapii dziecka w placówce. Często kończy się to na nauczaniu indywidualnym i to najczęściej w domu dziecka

- integracyjnego – zapewniają integrację dzieci z autyzmem z ich zdrowymi rówieśnikami. Klasy są mniej liczne (15-20) osób – w tym kilka osób niepełnosprawnych. Z uczniami niepełnosprawnymi pracuje pedagog specjalny, a ze zdrowymi rówieśnikami – zwykły pedagog. W placówce zwykle zatrudnieni są też logopedzi, terapeuci SI, inni specjaliści

- specjalnego – celem szkoły specjalnej jest przygotowanie do życia w integracji ze społeczeństwem poprzez osiągnięcie możliwie wszechstronnego rozwoju uczniów w dostępnym im za­kresie, a także przygotowanie do wykonywania zawodu. Klasy są malutkie 2-4 osobowe, zajęcia prowadzą wyłącznie specjaliści. Dużym minusem jest brak integracji ze zdrowymi dziećmi.

W orzeczeniu wypisane są wskazania, które szkoła powinna realizować. W praktyce są z tym problemy i często trzeba interweniować w Kuratorium Oświaty, aby wyegzekwować właściwą ilość godzin terapii. Problemem też może być dowóz do szkoły – w teorii gmina ma zapewnić bezpłatny dowóz dziecku i opiekunowi do i ze szkoły, a w praktyce też jest z tym różnie.

Na każde dziecko gmina dostaje pieniądze z budżetu Państwa w formie subwencji oświatowej. Na edukację dzieci niepełnosprawnych dostaje się więcej pieniędzy. Wyliczane to jest według specjalnych algorytmów. Jeżeli na ucznia zwyczajnego wskaźnik taki wynosi 1,0 to dla ucznia z autyzmem – wynosi on aż 9,5, a dla przedszkolaka z autyzmem – około 4,0. Są gminy i miasta, gdzie wprowadzono tzw bon oświatowy i konkretne pieniądze idą “za uczniem” – szkoła otrzymuje całość subwencji i może za te pieniądze organizować terapie i pomoce dydaktyczne. Niestety, w większości gmin, pieniądze z subwencji trafiają do jednego budżetu i konkretna szkoła nie zawsze otrzymuje w pełni tę część subwencji która dotyczy ucznia autystycznego.

Dodatkowo każde dziecko niepełnosprawne powinno mieć wystwione przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną orzeczenie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka.
Wczesne wspomaganie obowiazuje od dnia orzeczenia niepełnosprawności do chwili objecia dziecka obowiązkiem szkolnym, czyli można wystawić takie orzeczenie nawet dla dziecka 1,5-rocznego.
Z reguły jest to 4-8 godzin miesięcznie pracy rodziców i dziecka z różnymi specjalistami (logopeda, psycholog, pedagog, rehabilitant, specjalista SI, muzykoterapeuta itp). Tryb załatwiania jest identyczny jak tryb załatwiania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

donna31


Krok 1 – jak uzyskać diagnozę zaburzeń mojego dziecka
Krok 2 – skąd i w jakim celu uzyskać orzeczenie o niepełnosprawności
Krok 3 – jak uzyskać orzeczenie o kształceniu specjalnym i orzeczenie o wczesnym wspomaganiu rozwoju
Krok 4 – możliwości dodatkowych pieniędzy na leczenie i terapię
Krok 5 – diagnoza zaburzeń integracji sensorycznej
Krok 6 – porządkujemy kwestię terapii
Krok 7 – jak zapewnić sobie niezbędne wsparcie i jak dotrzeć do informacji
Krok 8 – rozpoczynamy leczenie biomedyczne
Krok 9 – wprowadzamy dietę
Krok 10 – uzyskanie pomocy lekarza
Krok 11 – porządkujemy układ pokarmowy
Krok 12 – eliminujemy toksyny środowiskowe
Krok 13 – podstawowa i uzupełniająca suplementacja
Krok 14 i najważniejszy – chelatacja
Krok 15 – terapia w komorach tlenowych

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>