11. Terapia naltrexonem w małych dawkach (LDN) w autyzmie

Terapia naltrexonem w małych dawkach (LDN) w autyzmie

Jaquelyn McCandless, M.D.

Naltrexon to lek zaaprobowany przez FDA, wykorzystywany jako antagonista opiatów w leczeniu uzależnienia od alkoholu i narkotyków od lat 70. XX wieku, dostępny jako ReVia w tabletkach 50mg. Zwykłe dawkowanie u osób uzależnionych – od 50 do 150 mg dziennie – blokuje euforyczną odpowiedź na opiaty (heroinę, morfinę) i alkohol. Opioidy działają jak cytokiny, główne białka biorące udział w odpowiedzi odpornościowej, i powodują efekty immunomodulacyjne poprzez receptory opioidalne. W układzie odpornościowym chodzi o równowagę Th1 do Th2 – komórki Th1 promują odporność komórkową, a komórki Th2 – odporność humoralną. W uproszczeniu, niezdolność do adekwatnej odpowiedzi Th1 może w rezultacie spowodować chroniczną infekcję i nowotwór; nadmierna odpowiedź Th2 może przynieść różne alergie i odgrywać rolę w chorobach autoimmunologicznych, które dotyczą większości dzieci z autyzmem. W wydaniu New England Journal of Medicine z 13.11.2003 r. napisano: “Przedkliniczne dowody wskazują zdecydowanie na to, że opioidy zmieniają rozwój, dyferencjację i funkcje komórek układu odpornościowego, a dotyczy to wrodzonego i adaptacyjnego układu odpornościowego”. Włoskie badania z 1996 r. przeprowadzone przez Scifo i Marchetti były próbą ustalenia korelacji wykładników immunologicznych i czynników behawioralnych podczas terapii naltrexonem w dawkach 10, 20 i 30mg u dzieci z autyzmem – u 7 z 12 dzieci zanotowano znaczące zmniejszenie się objawów autystycznych. Polepszenie behawioralne wystąpiło równocześnie ze zmianami w wydzielaniu różnych klas limfocytów – ze znaczącą normalizacją ratio CD4 i CD8 (T1) oraz odwróceniem ratio zmian aktywności komórek NK do poziomów beta-endorfin w osoczu. Ogromna ilość badań ostatniego dwudziestolecia wskazywała na centralną rolę wydzielania endogenicznych opioidów w kontekście funkcji układu odpornościowego

 Bernard Bihari, MD, lekarz z Nowego Jorku, który badał odpornościowe odpowiedzi u pacjentów z AIDS, odkrył, że bardzo niskie dawki naltrexone, około 1/10 zwyczajowej dawki, napędza działanie układu odpornościowego i pomaga w zwalczaniu chorób, u podłoża których legła nieadekwatna odpowiedź odpornościowa. Czasowe zahamowanie endorfin w mózgu przy podawaniu malutkiej dawki naltrexone najwyraźniej powoduje reaktywny wzrost produkcji endorfin i normalizuje układ odpornościowy bez jakichkolwiek efektów ubocznych – naltrexone jest bardzo bezpieczny i nigdy nie stwierdzono, aby powodował uzależnienie. Jeśli podaje się go między 21 a północą, organizm próbuje przełamać blokadę opioidów i wzrasta poziom endorfin, który pozostaje podwyższony przez następne 18 godzin. Badania pacjentów z nowotworami wykazały, że LDN zwiększa poziom komórek NK i innych zdrowych odpowiedzi odpornościowych, a u setek pacjentów ze stwardnieniem rozsianym postęp choroby został całkowicie powstrzymany na 8-10 lat albo i więcej przy terapii tym lekiem. Odtworzenie normalnej produkcji endorfin u osób z rakiem i chorobami autoimmunologicznymi to podstawowe terapeutyczne działanie LDN, który podaje się tylko raz dziennie pomiędzy 21.00 a 1-2 w nocy.

 Wykorzystanie LDN u dzieci z autyzmem było badane już w latach 90., badacze podawali od 5 do  50 mg leku dziennie lub co drugi dzień. W tych próbach badawczych naukowcy skupili się na antagonizmie opioidalnym. Panksepp, Shattock i inni odnotowali lepsze rezultaty na niskich dawkach; wyniki badań podawania większych dawek były wątpliwe u dzieci i trudniejsze do przeprowadzenia z uwagi na gorzki smak leku podawanego dzieciom, które nie umiały przełykać kapsułek.

 Dla moich własnych badań klinicznych Dr Tyrus Smith z Coastal Compounding stworzył bardzo skuteczny krem. Pozwala to na łatwe dostosowanie dozowania (niektóre mniejsze dzieci funkcjonują lepiej na dawce 1-1/2 mg), wyeliminowało problem gorzkiego smaku a krem można nałożyć na ciało dzieci, gdy śpią. Krem jest w małych strzykawkach, w dawkach 3 mg dla dzieci i 4,5 mg dla dorosłych ; większość dorosłych woli kapsułki ; oba sposoby są tak samo efektywne. Na tej podstawie przeprowadziłam wstępne ośmiotygodniowe badania na grupie 15 moich pacjentów z autyzmem w maju-czerwcu 2006 roku, podając przezskórnie 3 mg LDN pomiędzy 21 a północą. Brało w tej próbie udział też kilkunastu dorosłych, jeden z chorobą Cohna i jeden z syndromem chronicznego zmęczenia – brali po 4,5 mg LDN na noc. Rodzice i dorośli co miesiąc składali raporty odnośnie efektywności terapii.

 U 8 z 15 dzieci odnotowano pozytywną odpowiedź, a u 5 z tych 8 efekty były naprawdę fenomenalne. Pozytywne reakcje pojawiły się w obszarze nastroju, rozumienia, języka i socjalizacji. Dwoje małych dzieci miało lepsze efekty na dawce 1-1/2 mg. Nie odnotowano reakcji alergicznych, a negatywne efekty uboczne jakie zaobserwowano to bezsenność i wcześniejsze budzenie się – efekty te trwały krótko. Dwoje dorosłych miało bardzo pozytywne reakcje, u osoby z chorobą Cohna zaobserwowano remisję choroby od początku podawania LDN (trwa to już ponad 10 miesięcy). Wszystkie dzieci objęte badaniem były na ściśle kontrolowanej diecie. Otrzymałam doniesienia z grup dyskusyjnych, które monitoruję, o innych efektach ubocznych, które wystąpiły u ok. 5-10% dzieci – zdenerwowanie, nadpobudliwość – które mijały po wycofaniu leku. Przepytałam tych pacjentów o gluten, kazeinę i soję w diecie dzieci, gdyż ta reakcja przypominała objawy odstawienia przy blokadzie opioidalnej. Podejrzewam, że dzieci na ścisłej diecie bezglutenowej, bezkazeinowej i bez soi rzadziej okazywały tę reakcję, trzeba to jeszcze jednak przebadać.

 Natychmiastowe pozytywne reakcje w sferze nastroju, sferze poznawczej i relacji u wielu dzieci raczej nie wynikają z poprawy układu odpornościowego, która nie mogłaby objawić się aż tak szybko. W innych badaniach nad LDN udowodniono, że optymalny okres regulacji układu odpornościowego trwa od 4 do 6 miesięcy. W prywatnej korespondencji z badaczami nad autyzmem, dr Panksepp i dr Shattock, postulowali oni, że ten efekt terapeutyczny LDN polegający na odbiciu endogenicznych opioidów w mózgu „rozluźnia” opioidalny system nagrody społecznej tak, że dzieci, które były odłączone od wynagrodzenia opioidalnego w środowisku, zaczynają odpowiadać na te nagrody. Obaj ci badacze podkreślali istotność pozytywnych reakcji społecznych, wprowadzanych i wzmacnianych wsparciem i zaangażowaniem społeczeństwa, co pomaga w tym aby nowe zachowanie stało się częścią modyfikacji behawioralnej. U znaczącej ilości dzieci rozpoczynających z LDN odnotowano nie tylko nadaktywność i zaburzenia snu ale również objawy aktywacji wirusowej w postaci gorączki, objawów infekcji. Zwykle trwa to krótko i następuje po tym pozytywna zmiana w zakresie komunikacji, kognicji, zachowań społecznych. Zamiast  zmniejszania dawki proszę rodziców, aby podawali pełną dawkę, co skraca ten okres dostosowawczy u wielu dzieci. Niektóre muszą mieć zmniejszoną dawkę, ale namawiam rodziców, aby pozostali na tej samej dawce tak długo, jak to możliwe gdyż podejrzewam, że maksymalna korzyść dla układu odpornościowego pojawi się przy pełnej dawce, a natychmiastowy efekt lepszej socjalizacji i poprawy nastroju pojawia się już przy ultra-niskich dawkach.

 Jest to interwencja skuteczna, nietoksyczna, nieuzależniająca i niedroga, a modulująca zachowanie i układ odpornościowy. LDN uzupełnia nasz biomedyczny arsenał w leczeniu dzieci z autyzmu oraz w leczeniu osób z nowotworami i chorobami autoimmunologicznymi. Jest to lek zaaprobowany przez FDA, na  receptę, musi być podzielony na malutkie dawki.

 

(Tekst został napisany na prośbę Dr. Bernie Rimlanda, director of Autism Research Institute, do wydawnictwa ARRI (Autism Research Review

International) w 2006.)