Inne badania dotyczące autyzmu

Kohane IS, McMurry A, Weber G, MacFadden D, Rappaport L, Kunkel L, Bickel J, Wattanasin N, Spence S, Murphy S, Churchill S.
Współistniejące choroby u dzieci oraz młodych dorosłych z ASD.
PLoS One. 2012;7(4):e33224. Epub 2012 Apr 12.

BADANIA:
W trzech szpitalach ogólnych i jednym dziecięcym przeprowadzono badania retrospektywne. Ponad 14.000 osób poniżej 35 lat z ASD scharakteryzowano pod względem współistniejących chorób – zmierzono też częstość występowania ASD u osób z tymi chorobami. Porównano dane dla grupy poniżej 18 lat i od 18 do 35 lat
WYNIKI:
19.44% pacjentów z ASD miało epilepsję, w porównaniu do 2.19% całej populacji pacjentów (95% CI w przedziale procentowym 13.58-14.69%), 2.43% z ASD miało schizofrenię vs. 0.24% całej populacji (95% CI 1.89-2.39%), chorobę zapalną jelit (IBD) 0.83% vs. 0.54% (95% CI 0.13-0.43%), inne zaburzenia jelitowe 11.74% vs. 4.5% (95% CI 5.72-6.68%), odmienności układu nerwowego 12.45% vs. 1.19% (95% CI 9.41-10.38%), cukrzycę typu I (DM1) 0.79% vs. 0.34% (95% CI 0.3-0.6%), dystrofię mięśni 0.47% vs 0.05% (95% CI 0.26-0.49%), zaburzenia snu 1.12% vs. 0.14% (95% CI 0.79-1.14%). Zaburzenia immunologiczne (poza cukrzycą typu I I IBD) nie różniły się znacznie przy 0.67% vs. 0.68% (95% CI -0.14-0.13%). Trzy z tych chorób znacznie zwiększyły się porównując grupy wiekowe 0-17 vs 18-34z p<0.001: Schizofrenia (1.43% vs. 8.76%), cukrzyca typu I (0.67% vs. 2.08%), IBD (0.68% vs. 1.99%) podczas gdy zaburzenia snu, zaburzenia jelitowe i epilepsja znacząco się nie zmieniała.
WNIOSKI:
Ww. choroby współistniejące są znacząco nadreprezentowane wśród osób z ASD w porównaniu z pacjentami szpitali. Obciążenie tymi chorobami wymaga szerszego, bardziej globalnego traktowania pacjentów z ASD.


Joachim Hallmayer, MD; Sue Cleveland, BS; Andrea Torres, MA; Jennifer Phillips, PhD; Brianne Cohen, BA; Tiffany Torigoe, BA; Janet Miller, PhD; Angie Fedele, BA; Jack Collins, MBA; Karen Smith, BS; Linda Lotspeich, MD; Lisa A. Croen, PhD; Sally Ozonoff, PhD; Clara Lajonchere, PhD; Judith K. Grether, PhD; Neil Risch, PhD
Dziedziczenie genetyczne i wspólne czynniki środowiskowe wśród bliźniąt z autyzmem
Arch Gen Psychiatry 2011;68(11):1095-1102. doi:10.1001/archgenpsychiatry.2011.76

Cel  Zapewnić konkretne liczbowe dane na temat dziedziczności autysmzu i efektów wspólnego środowiska.

Plan i uczestnicy  Bliźnięta, gdzie przynajmniej jedno dziecko ma autyzm urodzone między 1987 a 2004, dobrane przez California Department of Developmental Services.

Główne metody badawcze  Oceny diagnostyczne (Autism Diagnostic Interview–Revised i Autism Diagnostic Observation Schedule) przeprowadzono wobec 192 par bliźniąt. Przeliczono wskaźniki dla dwóch definicji, wąskiej (ścisły autyzm) i szerokiej (spektrum ASD).

Wyniki  Dla ścisłego autyzmu prawdopodobieństwo zaistnienia dla bliźniąt płci męskiej wynosiło 0.58 dla 40 par jednojajowych (95% CI, 0.42-0.74) i 0.21 dla 31 par dwujajowych (95% CI, 0.09-0.43); dla bliźniąt płci żeńskiej wynosiło 0.60 dla 7 par jednojajowych (95% CI, 0.28-0.90) i 0.27 dla 10 par dwujajowych (95% CI, 0.09-0.69). Dla spectrum autyzmu, prawdopodobieństwo zaistnienia dla bliźniąt płci męskiej wynosiło 0.77 dla 45 par jednojajowych (95% CI, 0.65-0.86) i 0.31 dla 45 par dwujajowych (95% CI, 0.16-0.46); dla bliźniąt płci żeńskiej wynosiło 0.50 dla 9 par jednojajowych (95% CI, 0.16-0.84) i 0.36 dla 13 par dwujajowych (95% CI, 0.11-0.60).Duży odsetek różnic w tych wynikach może być wyjaśniony wspólnymi czynnikami środowiskowymi (55%; 95% CI, 9%-81% dla autyzmu  i 58%; 95% CI, 30%-80% dla ASD) jako dodatku do umiarkowanej dziedziczności genetycznej (37%; 95% CI, 8%-84% dla autyzmu i 38%; 95% CI, 14%-67% dla ASD).

Wniosek  Podatność na ASD ma umiarkowane podłoże genetyczne i istotny czynnik wspólnego podłoża środowiskowego.


William Shaw, PhD

Dowód na to, że podwyższone spożycie acetaminofenu u podatnych genetycznie dzieci stanowi podstawową przyczynę autyzmu, ADHD I astmy.

Journal of Restorative Medicine 2013/2/4

 

Wygląda na to, że wzrost odnotowanych na świecie przypadków autyzmu, astmy i ADHD może być w dużej mierze efektem wzrostu użycia acetaminofenu u dzieci podatnych genetycznie i/lub metabolicznie oraz u ciężarnych. Toksyczność acetaminofenu może powodować autyzm poprzez nadmierne obciążenie obciążonego defektem szlaku sulfacyjnego, do funkcjonowania którego wymagana jest fenolsulfotransferaza. Jej poziom u autystów jest obniżony. To prowadzi do nadprodukcji toksycznego metabolitu – iminy N-acetylp-benzochinon (NAPQI). Zwiększone poziomy NAPQI zmniejszają możliwości detoksykacji substancji chemicznych, zwiększając poziom stresu oksydacyjnego, a tym samym pozwalając na niszczenie protein i lipidów przez wolne rodniki. Tezę tę popierają także dane epidemiologiczne. Nadto charakterystyczne uszkodzenia komórek Purkinjego w mózgach autystów są objawem spójnym z obniżeniem poziomu glutationu w mózgu z uwagi na spożywanie acetaminofenu. Odmienne od normy poziomy rtęci we włosach dzieci z autyzmem to objaw spójny z ekspozycją protein włosa na NAPQI, która hamuje wydalanie rtęci przez włosy.

W swoich badaniach Schultz et al. jako pierwsi połączyli spożycie acetaminofenu z autyzmem (Schultz ST, Klonoff-Cohen HS, Wingard DL,Akshoomoff NA, Macera CA, Ji M. Acetaminophen (paracetamol) use, measles-mumps rubella vaccination,and autistic disorder: The results of a parent survey.Autism. 2008;12(3):293–307). Do podobnych wyników badacze doszli w kolejnych badaniach – Becker KG, Schultz ST. Similarities in features of autism and asthma and a possible link to acetaminophen use., Med Hypotheses. 2010;74(1):7–11. Zauważono wówczas, że epidemiologia autyzmu silnie powiązana jest ze spadkiem i wzrostem spożycia acetaminofenu. Nadto zauważono, że u dzieci z autyzmem częściej dochodziło do negatywnych skutków ubocznych po szczepieniu na odrę, świnkę i różyczkę – a rodzice w związku z tym często podawali dzieciom acetaminophen.

Jak działa acetaminofen? W organizmie konwertowany jest to bardzo toksycznego metabolitu – iminy N-acetylp-benzochinon (NAPQI), która powoduje stres oksydacyjny wobec protein, kwasów nukleinowych, aminokwasów i lipidów. Powoduje też upośledzenie układu odpornościowego, zniekształca odpowiedź odpornościową na szczepienia, może powodować różne kwasice metaboliczne. W PubMed znajduje się 2685 artykułów o toksyczności acetaminofenu, m.in. o tytule „czy acetaminofen spowodował epidemię autyzmu?” (Good P. Did acetaminophen provoke the autism epidemic? Alt Med Rev. 2009;14(4):364–72.) W tym artykule szczegółowo opisana jest toksyczność acetaminofenu i różne mechanizmy jego działania.

Metabolizm acetaminofenu jest zróżnicowany – są cztery sposoby jego detoksykacji.

1)      Może być skonwertowany do siarczanu acetaminofenu przez PST – sulfotransferazę

2)      Może być wydalony w drodze glukuronidacji

3)      Może zostać dezacetylowany do p-aminofenolu, a dalej wydalony przez PST

4)      Może zostać przekształcony przez enzym P450 (CYP)2E1 w bardzo toksyczną substancję NAPQI.

U dzieci glukuronidacja jest jeszcze niewykształcona w dostateczny sposób, a zatem ten szlak zachodzi bardzo rzadko. Jeżeli niewłaściwie działa szlak sulfacyjny, co bardzo często ma miejsce w autyzmie i/lub glukuronidacja jest niedostępna – acetaminofen z dużym prawdopodobieństwem przekształci się w NAPQI.

W badaniu kwasów organicznych wskaźnikiem zatrucia acetaminofenem może być zwiększony poziom kwasu piroglutaminowego (5-oxoproline)

NAPQI ma właściwości łączenia się z cząstkami cysteiny i tworzenia kompleksów acetaminofenowo-cysteinowych (APAP-CYS). Proteiny włosów zawierają dużo cysteiny i NAPQI tworzy z nimi silne wiązania. Cysteina we włosie powinna jednak w pierwszej kolejności wiązać się z różnymi metalami ciężkimi, powodując ich wydalanie. NAPQI może zatem znacząco utrudnić wydalanie rtęci, co może tłumaczyć zastanawiające wyniki badań poziomu rtęci we włosach dzieci z autyzmem. W dwóch dużych badaniach poziomy rtęci u dzieci z autyzmem były o wiele niższe niż u dzieci zdrowych (Holmes AS, Blaxill MF, Haley BE. Reduced levels of mercury in first baby haircuts of autistic children. Int J Toxicol. 2003;22(4):277–85.; Adams JB, Romdalvik J, Levine KE, Hu LW. Mercury in first-cut baby hair of children with autism versus typically-developing children. Toxicol Environ Chem. 2008;90(4):739–53). Dodatkowo stwierdzono, że dzieci z najbardziej intensywnymi objawami autystycznymi mają najniższe poziomy rtęci we włosach. Badania dotyczyły dzieci w wieku 1-2 lat.

Po oddaniu tego artykułu do druku pojawił się inny artykuł, który popiera prezentowane tu tezy. Bauer i Kriebel stwierdzili, że spożycie acetaminofenu w ciąży miało silny wpływ na wystąpienie objawów autyzmu u dziecka, opierając się na danych za lata 1984-2005. Dodatkowo autorzy stwierdzili, że po tym jak w 1995 r. acetaminofen stał się bardziej popularny, nastąpił nagły wzrost przypadków autyzmu. (Bauer AZ, Kriebel D. Prenatal and perinatal analgesic exposure and autism: an ecological link. Environ Health. 2013;12:41. doi: 10.1186/1476-069X-12-41).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>