Autyzm a zatrucie metalami ciężkimi

Kern JK, Geier DA, Audhya T, King PG, Sykes LK, Geier MR.
Dowód na podobieństwa między zatruciem rtęcią a patologią mózgu autystów.
Acta Neurobiol Exp (Wars). 2012;72(2):113-53.

Celem tego przeglądu jest zbadanie zbieżności między efektami zatrucia rtęcią i patologią mózgu autystów. Stwierdzono liczne podobieństwa między tymi stanami, w tym: (1) degeneracja mikrotubuli, konkretnie długich, dalekodystansowych aksonów, a co za tym idzie obniżona produkcja krótkich, cienkich aksonów; (2) przerost dendrytyczny; (3) stan zapalny mózgu; (4) aktywacja mikrogleju/astrocytów; (5) aktywacja immunologicznej odpowiedzi mózgu; (6) podwyższona kwasowa proteina gleju włókienkowego; (7) stress oksydacyjny I peroksydacja lipidowa; (8) zmniejszone poziomy glutationu, podwyższony zoksydowany glutation; (9) dysfunkcja mitochondrialna; (10) zaburzenie homeostazy wapnia i sygnałów międzykomórkowych; (11) zmniejszenie aktywności kwasu glutaminowego i dekarboksylazy (GAD); (12) zaburzenie homeostazy GABA/glutaminian; (13) zahamowanie aktywności IGF-1 i syntazy metioninowej; (14) zakłócenia metylacji; (15) dysfunkcja nkomórek śródbłonka i patologiczne zmiany naczyń krwionośnych; (16) zmniejszony przepływ krwi w móżdżku; (17) zwiększona proteina amyloidowa; (18) utrata neuronów Purkinje w móżdżku; (19) zwiększony poziom cytokin prozapalnych w mózgu (TNF-α, IFN-γ, IL-1β, IL-8); i (20) zmiany w czynniku nuklearnym (NF-kappaB). Ten artykuł przedstawia też możliwości rtęci we wzmaganiu działania i synergistycznym działaniu z innymi toksynami i patogenami w sposób, który może mieć wpływ na zaburzenia mózgu u autystów. Istnieją dowody sugerujące, że rtęć może być przyczyną lub czynnikiem współodpowiedzialnym za patologie mózgu autystów, prawdopodobnie działając synergistycznie z innymi toksynami czy patogenami.


Matthew Garrecht and David W. Austin
Prawdopodobna rola rtęci w etiologii  autyzmu: perspektywa komórkowa
Toxicological & Environmental Chemistry
Vol. 93, Nos. 5–6, May–July 2011, 1251–1273

Autyzm definiowany jest jako behawioralny zestaw stereotypowych i powtarzalnych wzorców w zachowaniu oraz deficytów w zakresie komunikacji i rozwoju społecznego. Coraz więcej jest dowodów wspierających hipotezę, iż autyzm może być efektem kombinacji podatności genetycznej i ekspozycji na toksyny środowisko mającej miejsce w krytycznych momentach rozwoju. Rtęć (Hg) jest powszechną neurotoksyną środowiskową i przeważające dowody łączą rtęć z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym z autyzmem. Oczywiście, dowody nie są oparte o eksperymentalne próby przeprowadzane na ludziach ale raczej o metody skupiające się na biomarkerach uszkodzeń spowodowanych przez Hg, mierzące ekspozycję na Hg, dane epidemiologiczne i badania na zwierzętach. Z powodów etycznych kontrolowana ekspozycja ludzi na Hg nie będzie nigdy miała miejsca. Z tego powodu, aby prawidłowo ocenić hipotezę związku Hg z autyzmem, kluczowym jest aby w pierwszej kolejności ustalić biologiczne prawdopodobieństwo tej hipotezy. Ta praca bada prawdopodobieństwo, iż rtęć jest najistotniejszym czynnikiem etiologicznym, który napędza mechanizmy komórkowe, przez które spowodowana przez Hg neurotoksyczność skutkuje fizjologicznymi objawami autyzmu. Kluczowe obszary badawcze skupiają się wokół 1) przyswajania i mechanizmów komórkowych ekspozycji na Hg w organizmie 2) aktualnego stanu badań i przykładów możliwych wariacji genetycznych związanych z wrażliwością na Hg i autyzmem 3) roli Hg jako toksyny środowiskowej napędzającej stres oksydacyjny, mający miejsce w autyzmie 4) roli dysfunkcji mitochondrialnych i 5) możliwej roli Hg w nadmiernej neurotoksyczności i ekscytotoksyczności, które mogą odgrywać rolę w rozregulowaniu układu odpornościowego w autyzmie. Zaproponowane zostaną również przyszłe kierunki badań, które pomogłyby wypełnić luki w naszej wiedzy.


Stephan Bose-O’Reilly, MD, MPH, Kathleen M. McCarty, ScD, MPH,  Nadine Steckling, BSc, and Beate Lettmeier, PhD
Ekspozycja na rtęć i zdrowie dzieci
Curr Probl Pediatr Adolesc Health Care. 2010 September ; 40(8): 186–215. doi:10.1016/j.cppeds.
2010.07.002

Nagła lub przewlekła ekspozycja na rtęć może spowodować negatywne efekty w każdym okresie rozwoju. Rtęć to wysoce toksyczny pierwiastek, nie ma bezpiecznych norm dla rtęci. Żadne dziecko ani dorosły nie powinny mieć rtęci w swoich organizmach, gdyż nie jest ona nigdy korzystna fizjologicznie. Ekspozycja na rtęć ma miejsce często. Pediatrzy, pielęgniarki i inni pracownicy służby zdrowia powinni pamiętać o zagrożeniach związanych z ekspozycją na rtęć i umieć radzić sobie z przypadkami takiej ekspozycji. Prewencja to klucz do redukcji zatrucia rtęcią. Rtęć istnieje w wielu różnych formach: elementalna (metaliczna), nieorganiczna i organiczna (metylowana i etylowana). Ekspozycja może powodować nagłe i przewlekłe zatrucie przy stałej ekspozycji na małą ilość rtęci. Rtęć jest neuro-, nefro- i immunotoksyczna. Rozwój dzieci w życiu płodowym i we wczesnym dzieciństwie jest szczególnie zagrożony. Rtęć jest wszechobecna, zanieczyszcza cały świat, podlega bioakumulacji i skutkuje istotnym zagrożeniem zdrowia dzieci. Ten artykuł zawiera szeroki przegląd badań dotyczących ekspozycji na rtęć i zdrowia dzieci.


Janet K. Kern• David A. Geier• James B. Adams• Mark R. Geier
Biomarker obciążenia rtęcią jest skorelowany z objawami autyzmu
Received: 29 November 2009 / Accepted: 19 May 2010
Springer Science+Business Media, LLC. 2010

Celem badania było porównanie ilościowych wyników badań na porfiryny w moczu, które są znanym markerem zatrucia metalami ciężkimi, do wyników uznanego jakościowego testu badającego objawy autyzmu (ATEC) w kilku obszarach (Mowa/Język, Rozwój Społeczny, Świadomość Sensoryczna I Poznawcza oraz Zdrowie/Fizyczność/Zachowanie) u grupy dzieci z autyzmem. Po przeprowadzeniu testu CARS i ocenie stanu każdego dziecka, przeprowadzono również ATEC a próbka moczu dziecka została wysłana do badania. Następnie porfiryny z moczu 24 dzieci w wieku 2–13 lat, ze zdiagnozowanym autyzmem lub CZR porównano z wynikami testu ATEC i jego obszarów. Próbki moczu przebadano w Laboratoire Philippe Auguste (posiadającym certyfikat ISO). W wyniku stwierdzono, że wyniki ATEC są linearnie powiązane z wynikami badań porfiryn, powiązanych z zatruciem rtęcią. Wykazano związek między poziomami rtęci i intensywnością objawów autyzmu w ATEC.


Mary Catherine DeSoto and Robert T. Hitlan
Porządkując autystyczny chaos: metale ciężkie i kwestia zbieżności
Acta Neurobiol Exp 2010, 70: 165–176

Powód częstszego występowania przypadków autyzmu jest kwestią debaty naukowców. Krytycznie patrząc na badania wykorzystane do kwestionowania, czy w ogóle jest wzrost ilości przypadków i czy są one powiązane z toksynami środowiskowymi (Soden et al. 2007, Thompson et al. 2007, Arbaresi et al. 2009) chcemy przedstawić aktualny stan wiedzy naukowej. Dodatkowo przedstawiamy empiryczne badania nad kwestią autyzmu i ciężkich metali. Istnieją różne powody, które doprowadziły do wzrostu liczby przypadków autyzmu i zrozumienie przyczyn tego zjawiska jest jednym z najważniejszych tematów zdrowotnych dzisiejszych czasów. Nie zgadzamy się, że badania nie potwierdzają połączenia między autyzmem a ekspozycją na toksyny.


Renee Dufault, , Roseanne Schnoll, Walter J Lukiw,  Blaise LeBlanc, Charles Cornett5, Lyn Patrick, David Wallinga, Steven G Gilbert and Raquel Crider
Ekspozycja na rtęć, niedobory odżywcze i zaburzenia metaboliczne mające wpływ na uczenie się dzieci
Behavioral and Brain Functions
Open Access Review

W zakresie czynników odżywczych, uczenie się i zachowanie jest modulowane nie tylko przez dietę ale też przez ekspozycję na toksyny zatruwające pokarm, np. rtęć która może zaburzyć procesy metaboliczne i plastyczność neuronalną. Neurony, którym brak plastyczności, to ważny czynnik przy autyzmie i upośledzeniu umysłowym. Dobre odżywianie się pozwala na zachowanie plastyczności neuronalnej. Niedobory w odżywianiu się, w tym w wielonasyconych kwasach tłuszczowych, metioninie i pierwiastkach śladowych cynku i selenie mają wpływ na funkcje neuronów i powodują defekty w  ich plastyczności, jak również mają wpływ na zachowanie u dzieci z ADHD. Niedobory żywieniowe i ekspozycja na rtęć zmieniają funkcje neuronów i zwiększają stres oksydacyjny u dzieci z autyzmem. Czynniki dietetyczne mogą być bezpośrednio związane z zaburzeniami zachowania i uczenia się. Rtęć, sama albo w połączeniu z innymi czynnikami, może być szkodliwa przy spożyciu przez jednostki na nią wrażliwe. Syrop glukozowo-fruktozowy zawiera śladowe ilości rtęci, jako efekt procesu przemysłowego, a jego konsumpcja prowadzi też do utraty cynku. Konsumpcja niektórych barwników – dodatków do żywności również może prowadzić do niedoboru cynku. Cynk jest niezbędny dla procesów metabolicznych wymaganych dla wydalania rtęci. Jako, że syrop glukozowo-fruktozowy i barwniki spożywcze to częste składniki wielu pokarmów, ich konsumpcja powinna być ograniczona u osób z niedoborem cynku albo u osób wrażliwych na działanie rtęci albo niezdolnych do jej zmetabolizowania i wydaleniaz organizmu.


David A. Geier, Tapan Audhya, Janet K. Kern, and Mark R. Geier
Poziomy rtęci u autystów: czy jest wartość graniczna?
Acta Neurobiol Exp 2010, 70: 177–186

Rtęć (Hg) może mieć znaczący wpływ na patogenezę austyzmu (ASD). Rezultaty badań laboratoryjnych w Vitamin Diagnostics (zaaprobowane przez CLIA), w latach 2003-2007, pośród pacjentów z ASD (n=83) w porównaniu z neurotypowymi osobami (n=89) wykazały, że poziomy Hg we krwi – określone przez analizę zawartości Hg w czerwonych krwinkach i dopasowane do wieku, płci i daty pobrania – były 1.9 razy wyższe (P<0.0001) pomiędzy pacjentami z ASD (21.4 µg/L) w porównaniu do grupy kontrolnej (11.4 µg/L). Co więcej, znacznie wyższa wartość graniczna (threshold effect) – >15 µg/L w poziomach Hg zaobserwowana została u pacjentów z ASD, w porównaniu do grupy kontrolnej (odds ratio=6.4). Waga tych dowodów wskazuje, że Hg jest czynnikiem przyczyniającym się do autyzmu.


David A. Geier, Janet K. Kern, and Mark R. Geier
Biologiczna podstawa autyzmu: zrozumienia przyczynowości i terapii przez kliniczną genetykę
Acta Neurobiol Exp 2010, 70: 209–226

Autyzm (ASD), znany też jako całościowe zaburzenie rozwoju to zdefiniowana behawioralnie grupa zaburzeń neurorozwojowych, diagnozowanych zwykle we wczesnym dzieciństwie. ASD częściej dotyka chłopców. Rtęć (Hg), metal ciężki jest szeroko spotykany w środowisku. Występuje w rybach, lekach, środkach grzybobójczych, plombach, termometrach i innych produktach. Podwyższone koncentracje rtęci mogą przez wiele lat pozostać w mózgu po ekspozycji. Jest to ważne, gdyż od dawna Hg postrzega się jako toksynę neurorozwojową; powoduje problemy w podziale i migracji neuuronów, może spowodować ich degenerację i śmierć. Istnieją dane na temat pacjentów, którzy doświadczyli regresu z objawami autystycznymi po ekspozycji na Hg we wczesnym dzieciństwie, a dane epidemiologiczne łączą ekspozycję na Hg z podwyższonym ryzykiem późniejszej diagnozy ASD. Zauważono w ASD podobne dysfunkcje immunologiczne, sensoryczne, motoryczne i behawioralne do zatrucia Hg, również pod względem neuroanatomicznym, w działaniu neuroprzekaźników i biochemii. Wysoki wskaźnik ASD wśród chłopców może być skutkiem synergistycznego działania testosteronu i Hg, estrogen chroni przed toksycznością rtęci. Ekspozycja na rtęć może zwiększyć znacznie poziomy androgenów I w rezultacie pacjenci zdiagnozowani w kierunku autyzmu mogą skorzystać z terapii antyandrogenowej. Genetyka kliniczna ma szereg markerów w celu diagnozowania i leczenia pacjentów z ASD.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>