Autyzm a clostridia

Finegold SM, Molitoris D, Song Y, Liu C, Vaisanen ML, Bolte E, McTeague M, Sandler R, Wexler H, Marlowe EM, Collins MD, Lawson PA, Summanen P, Baysallar M, Tomzynski TJ, Read E, Johnson E, Rolfe R, Nasir P, Shah H, Haake DA, Manning P, Kaul A.
Badania mikroflory układu pokarmowego przy autyzmie o późnym regresie
Clin Infect Dis. 2002 Sep 1;35(Suppl 1):S6-S16.

Niektóre przypadki autyzmu regresowego mogą mieć u podłoża odmienną florę układu pokarmowego, gdyż doustne podanie wankomycyny, która jest słabo przyswajana, może doprowadzić do znaczącej poprawy u tych dzieci. Flora bakteryjna dzieci z autyzmem regresowym porównana została do flory grupy kontrolnej i dużo wyższa była ilość Clostridii. Ilość rodzajów Clostridii ujawnionej w kale dzieci z autyzmem była większa niż w kale dzieci z grupy kontrolnej. Dzieci z autyzmem miały 9 szczepów Clostridii, których nie miały dzieci zdrowe, podczas gdy dzieci zdrowe miały tylko 3 szczepy – których nie stwierdzono u dzieci z autyzmem. Łącznie stwierdzono 25 szczepów Clostridii. W próbkach najbardziej zaskakującym  odkryciem była całkowita nieobecność beztlenowców nie tworzących zarodników i bakterii mikroaerofilnych u dzieci zdrowych i bardzo dużą ilość takich bakterii u dzieci z autyzmem. Te badania dowodzą, że istnieją znaczące odmienności w florze jelita grubego i cienkiego u dzieci z autyzmem regresowym, co może dać dalszy wgląd w naturę tego zaburzenia.


Song Y, Liu C, Finegold SM
Pomiar clostridia w kale dzieci z autyzmem metodą “real-time PCR”
Appl Environ Microbiol. 2004 Nov;70(11):6459-65.

Na podstawie hipotezy, iż clostridia układu pokarmowego odgrywa znaczącą role w autyzmie regresowym, podjęliśmy się charakterystyki clostridii w kale dzieci z autyzmem i dzieci zdrowych. Zastosowaliśmy procedurę “TaqMan real-time PCR” i zmierzyliśmy trzy skupiska Clostridii i jeden jej szczep, C. bolteae. Opracowano primery dla grupy i dla poszczególnych szczepów celujących w 16S rRNA, a specyfika tych primerów została potwierdzona przez DNA zbliżonych szczepów bakterii. W tej procedurze istnieje linearny związek między wartością progową fluorescencji (CT) a ilością organizmów bakterii (CFU). Stwierdzono w efekcie wysoką wrażliwość, PCR wykryło 2 komórki bakterii ze skupiska I, 6 komórek ze skupiska XI, 4 komórki ze skupiska XIVab, i 0.6 komórki C. bolteae. Analiza danych z real-time PCR wskazuje, że ilość komórek różni się u dzieci z autyzmem i u dzieci zdrowych, jeśli chodzi o C. bolteae i niżej wymienione grupy Clostrdium: średnie ilości C. bolteae oraz skupisk I i XI u dzieci z autyzmem były 46x większe (P = 0.01), 9x większe (P = 0.014), i 3,5x większe (P = 0.004) niż u dzieci zdrowych, co nie dotyczyło skupiska XIVab (2.6 x 10(8) CFU/g u dzieci z autyzmem i 4.8 x 10(8) CFU/g u dzieci zdrowych). Należy zbadać większe grupy dzieci. Przyjęta procedura jest szybką i wiarygodną metodą i ma duży potencjał w mierzeniu ilości bakterii przewodu pokarmowego.


Martirosian G.
Beztlenowa flora bakteryjna w patogenezie autyzmu?
Postepy Hig Med Dosw (Online). 2004 Sep 20;58:349-51.

Ten artykuł zawiera informacje dotyczące różnic flory bakteryjnej u dzieci z autyzmem w porównaniu z dziećmi zdrowymi. Szczególnie wnikliwie potraktowano mikrobiologiczną charakterystykę nowych mikroorganizmów beztlenowych: Clostridium bolteae sp.nov. i Cetobacterium somerae sp.nov. ujawnionych  u dzieci z autyzmem.W świetle niedawnych publikacji podnoszona jest  hipoteza o interakcjach między florą bakteryjną i pracą mózgu opartych o możliwy wpływ toksyn i metabolitów bakterii na patogenezę autyzmu.


Sandler RH, Finegold SM, Bolte ER, Buchanan CP, Maxwell AP, Vaisanen ML, Nelson MN, Wexler HM.
Krótkoterminowe korzyści po podaniu doustnym wankomycyny w przypadkach autyzmu regresowego.
J Child Neurol. 2000 Jul;15(7):429-35.

W wielu przypadkach autyzm rozpoczyna się we wczesnym wieku dziecięcym. Jednakże istnieje grupa dzieci, które rozwijają się normalnie do czasu nagłego pogorszenia. Wielu rodziców tych dzieci z autyzmem „regresowym” odnotowują wcześniejsze antybiotykoterapie współistniejące z przewlekł biegunką. Spekulujemy, iż w tej podgrupie dzieci, zaburzenie flory jelit może spowodować kolonizację ich przez jedną lub kilka bakterii produkujących neurotoksyny, co przynajmniej w części ma wpływ na objawy autystyczne. Aby przetestować tę hipotezę, dobrano grupę 11 dzieci z autyzmem regresowym i poddano je leczeniu doustnym antybiotykiem. Kryteria doboru zakładały poprzedzającą regres antybiotykoterapię z przewlekłą biegunką, następnie pogorszenie posiadanych już umiejętności i ujawnienie się autyzmu. Odnotowano krótkoterminowe polepszenie, przy użyciu narzędzi ewaluacji użytych przed i po terapii. Narzędziami tymi były zakodowane taśmy wideo oceniane przez psychologa klinicznego, który nie posiadał wiedzy o terapii. W efekcie u 8 spośród 10 dzieci odnotowano poprawę. Niestety poprawa nie trwała do następnego badania. Chociaż zastosowany protokół nie może być rekomendowany jako terapia, te wyniki wskazują, że możliwy związek jelito-mózg trzeba nadal badać w celu pogłębienia wiedzy o patofizjologii i prewencji lub leczenia dzieci z autyzmem.


Clayton TA
Metaboliczne różnice dwóch znaczących fenotypów moczu szczurów, sugerowana rola metabolizmu fenylalaniny przez bakterie jelitowe i możliwy związek z autyzmem.
FEBS Lett. 2012 Apr 5;586(7):956-61.

Zaproponowano nowatorskie wytłumaczenie różnic metabolicznych dwóch znaczących fenotypów moczu u szczurów, tj. poprzez różnice w metabolizmie fenylalaniny mającej miejsce poprzez bakterie jelitowe. W dalszej kolejności sugeruje się, że elementy flory bakteryjnej ssaków mogą konwertować fenylalaninę do kwasu cynamonowego, albo dzięki reakcjom opartym na amoniaku albo przez trzystopniową drogę poprzez fenylpirogronian i fenylomleczan. Szersze znaczenie tych konwersji jest porównane z podobnym metabolizmem tryptofanu i powiązaniem z glicyną, co tłumaczy powstanie trans-indolylacryloylglicyny, która jest markerem autyzmu.


Martirosian G, Ekiel A, Aptekorz M, Wiechuła B, Kazek B, Jankowska-Steifer E, Jóźwiak J, Moskalewski S
Laktoferyna i Clostridium spp. w kale dzieci z autyzmem
Anaerobe. 2011 Feb;17(1):43-5.

Kał dzieci z autyzmem i dzieci zdrowych został przebadany pod kątem laktoferyny, toksyn Clostridium difficile, enterotoksyny Clostridium perfringens i wykonano posiew pod kątem Clostridium spp. W 24,4% próbek ujawniono podwyższony poziom FLA (wszystkie próbki od chłopców – 31.25%). Nie ujawniono toksyn. Clostridium spp. była podobnie częsta we wszystkich próbkach. C. perfringens była znacznie częstsza u autystów, szczepy były wrażliwe na penicylinę 19%, clindamycin 11.3%, i metronidazol 7.5%. Niezbędne są dalsze badania mikroflory jelit i mediatorów prozapalnych, na większych grupach pacjentów, aby wyjaśnić rolę tych czynników w deficytach neurologicznych.


Shaw W
Zwiększone wydalanie w moczu kwasu 3-(3-hydroxyphenyl)-3-hydroxypropionic  (HPHPA), niestandardowy metabolit fenylalaniny produkowany przez Clostridia spp. w układzie pokarmowym, w próbkach moczu pacjentów z autyzmem i schizofrenią
Nutr Neurosci. 2010 Jun;13(3):135-43.

Składnik określony jako kwas  3-(3-hydroxyphenyl)-3-hydroxypropionic  (HPHPA) znajduje się w wyższych stężeniach w próbkach moczu dzieci z autyzmem w  porównaniu do odpowiedniej grupy kontrolnej oraz do dorosłych z przewlekłą biegunką z powodu infekcji Clostridium difficile. Najwyższą uzyskaną wartością było 7500 mmol/mol, wartość 300x większa od średniej normalnej wartości dla dorosłego. Była to wartość u pacjenta ze schizofrenią mierzona w trakcie epizodu chorobowego. Psychoza cofnęła się po leczeniu wankomycyną, odnotowano też spadek HPHPA. Źródłem tej substancji wydają się być szczepy beztlenowej bakterii Clostridium genus. Znaczenie tej substancji jest takie, iż jest to prawdopodobnie metabolit m-tyrozyny (3-hydroxyphenylalaniny), substancja podobna do tyrozyny, która spowodowała objawy autystyczne (stereotypowe zachowania, nadaktywność, nad-reaktywność) u zwierząt.


Finegold SM
Terapia i epidemiologia autyzmu – spory clostridii jako element kluczowe
Med Hypotheses. 2008;70(3):508-11.

Ta praca stanowi przegląd dowodów wskazujących na to, że bakterie jelitowe, konkretnie clostridia, mogą odgrywać rolę w niektórych przypadkach autyzmu i wysuwa hipotezę, że spory clostridii (które są w dużej mierze odporne na antybakteryjne substancje i zwykle używane antybiotyki) biorą udział w 1) poprawie u osób z autyzmem po podaniu wankomycyny i pogorszeniu, gdy lek przestaje być podawany (2) niewyjaśniony wzrost przypadków autyzmu w ostatnich latach  i  (3) niewytłumaczalny wzrost liczby przypadków autyzmu w tej samej rodzinie. Hipoteza (1) jeśli potwierdzona, mogłaby doprowadzić do rozwoju badań w kierunku znalezienia dobrze tolerowanych i bezpiecznych leków, podawanych łącznie z wankomycyną (albo innym antybiotykiem), aby wyeliminować spory ; byłaby to rewolucja w podejściu terapeutycznym. Hipotezy (2) i (3) odnoszą się do szerszego wykorzystania antybiotyków i słabszej higieny u młodych osób z autyzmem oraz do trudności w usunięciu zarodników ze środowiska domowego. Mają one ogromne implikacje w zakresie epidemiologii tej istotnej choroby i mogłyby zachęcić badaczy do dalszego wgłębiania się w metody eliminacji spor clostridii z domu i innego środowiska


Parracho HM, Bingham MO, Gibson GR, McCartney AL
Różnice między mikroflorą jelit u dzieci z autyzmem i u dzieci zdrowych.
J Med Microbiol. 2005 Oct;54(Pt 10):987-91.

Dzieci z autyzmem (ASD) mają często ciężkie problem gastrologiczne. Te objawy mogą być spowodowane zaburzeniem flory jelit i przerostem potencjalnie patogennych mikroorganizmów. Flora kału osób z ASD została przebadana i porównana z dwiema grupami kontrolnymi (zdrowe rodzeństwo i zdrowe dzieci niespokrewnione). Zmierzono poziom kultur bakterii  poprzez wykorzystanie fluorescencji in situ oraz oligonukleotydowych prób wymierzonych w najczęstsze składniki flory jelit. W kale pacjentów z ASD częściej ujawniono grupy Clostridium histolyticum (skupiska I I II Clostridium) niż u dzieci zdrowych. Jednakże rodzeństwo nieautystyczne miało średni poziom C. histolyticum, nie różniący się znacząco od innych grup podmiotów. Bakterie z grupy C. histolyticum produkują toksyny i mogą mieć wpływ na dysfunkcje jelit jak również na cały system. Strategie walki z clostridia u pacjentów z ASD oraz poprawa ich flory przez modyfikacje diety mogą pomóc w opanowaniu zaburzeń jelit tak powszechnych u tej grupy pacjentów.


Persico AM, Napolioni V.
Poziom p-cresol w moczu u autystów.
Neurotoxicol Teratol. 2012 Sep 10. pii: S0892-0362(12)00150-X. doi: 10.1016/j.ntt.2012.09.002. [Epub ahead of print]

Etiologia autyzmu jest wysoce heterogeniczna, obejmuje duży zakres czynników genetycznych i środowiskowych. Wiele dowodów sugeruje, że pominąwszy większą świadomość i inne kryteria diagnostyczne, wzrost przypadków autyzmu spowodowane jest również interakcjami środowiskowymi. Środowiskowa ekspozycja na substancję organiczną p-cresol (4-methylphenol) jest dość powszechna i ma miejsce przez skórę, układ pokarmowy i oddechowy. Jednakże największym źródłem tej substancji jest jedna z bakterii jelitowych, która posiada enzymy syntetyzujące p-cresol, nieobecne w komórkach ludzkich. P-cresol w moczu i jego pochodna p-cresylsulfate są podwyższone w kilku próbkach moczu dzieci z autyzmem poniżej 8 roku życia i powiązane są z płcią żeńską, silniejszą intensywnością objawów i epizodem regresu behawioralnego. Potencjalne źródła nadmiaru p-cresol w autyzmie  takie, jak infekcje jelitowe, chroniczne zatwardzenie, antybiotyki, odmienna przepuszczalność jelita, zasługują na dalsze badania. P-cresol może mieć wpływ na pogorszenie objawów autyzmu i dysfunkcję jelit, często stwierdzaną u dzieci z autyzmem.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>